niedziela, 9 listopada 2014

Kiedyś - część siódma



XX
            Słońce świeciło blado. Czułam dotkliwe zimno przeszywające mokre, wymęczone ciało. Nie miałam sił odwrócić głowy, toteż widziałam tylko gładkie rzeczne kamienie, trochę trawy i śmierdzącego błota oraz łagodne wody Rzeki opływające brzeg. Burza się skończyła, pochłaniając kolejne z sióstr. Cori i Lucy Platinum utonęły, a my nie zdołałyśmy ich uratować. Nie mogłam uwierzyć, że pozostałyśmy tylko Agnes i ja. Nie potrafiłam pojąć, dlaczego ta wyprawa musiała aż tyle kosztować. Czy tylko my zasługiwałyśmy na wolność? Agnes – w porządku. Dojrzała, mądra, opiekuńcza kobieta. Ale ja? Wszak miałam niedługo umrzeć! Dlaczego to nie mnie zatłukł ojciec? Czy nie mogła mnie porwać Rzeka? Czemu, u licha, Śmierć przyszła po te z nas, które miały przed sobą najwięcej dobrych chwil i największe szanse na godne życie?!
            Nie chciałam patrzeć na Agnes, choć wiedziałam, że jest w pobliżu. Słyszałam kroki bosych stóp na kamieniach, trawie i w błocie. Potem cisza.
            – Wiem, że nie śpisz, Ofelio. Wstań.
Z wysiłkiem odwróciłam głowę w stronę, z której dobiegał głos siostry i zgięłam kark, żeby móc na nią spojrzeć. Siedziała na brzegu z nogami podciągniętymi pod brodę, twarz miała poważną i zamyśloną. Krótkie mokre włosy przylegały do czoła, a podarte ubranie do ciała, odsłaniając fragment piersi. Coś w wyglądzie siostry mnie uderzyło, nie potrafiłam jednak precyzyjnie nazwać tego odczucia. Coś nie pasowało.
            – Teraz jesteśmy tylko my – powiedziała ze wzrokiem utkwionym w oddali. – Z jednej strony mamy las – wskazała zielono-czarną ścianę drzew po lewej – z drugiej Rzekę. Pozostaje tylko zagłębienie się w puszczę... ale nie we dwójkę. Musimy rozejść się w dwie różne strony, Ofelio.
            – Jak to? – Ściągnęłam brwi, powoli wstając. – Musimy trzymać się razem. Inaczej nie przetrwamy. Sama tak mówiłaś.
Agnes pokręciła głową. Nadal widziałam w jej twarzy pewien detal, jakiegoś chochlika, którego nie dostrzegałam do tej pory.
            – Anges, co się stało? – spytałam.
Westchnęła ciężko, zamykając oczy i pocierając nasadę nosa.  
            – Musimy się rozstać – rzekła kategorycznie. – To konieczne, Ofelio. Zawarłam umowę.
            – Jaką umowę? Z kim? – wyprostowałam się jak struna, czujna i zjeżona. Czułam, jak wzbiera we mnie gniew.
            – Z ojcem.
Zamrugałam gwałtownie. Myślałam, że śnię, ale nie, to wszystko było do bólu rzeczywiste. Nigdy nie żywiłam większego przekonania o prawdziwości otaczającego świata.
            – Agnes, żarty nie są teraz na miejscu. Cori i Lucy nie żyją, Debbie i Maleństwo też. Mów prawdę, co się stało?
            – Słyszałaś. Jesteśmy związani umową. Od dawna podejrzewał, że chcemy uciec, więc przyszedł do mnie pewnej nocy i zaoferował, że jeśli podczas ucieczki wyeliminuję ciebie, Cori, Lucy, Maleństwo i Debbie… wtedy zabierze mnie do domu i weźmie za żonę. Będę wiodła normalne życie. – Przerwała na moment, walcząc z płaczem. – Był dla mnie taki… ciepły, dobry. Zupełnie inny niż zwykle. Powiedział, że przywiązał się do mnie, a jeśli uciekniemy, kobieta w moim wieku nie znajdzie męża, że jestem już za stara… Każda z was może jeszcze ułożyć sobie życie, a ja zostałabym sama jak palec… A on da mi opiekę…
Miałam wrażenie, że niebo zawaliło mi się na głowę. Czy to możliwe? Agnes spiskowała przeciwko nam? Agnes chciała nas zabić?
            I nagle pewien fakt runął na mnie niby wiąz na ojcowską łódkę. Tak, na łódkę, której tam nie było, nie widziałam jej, bo myślałam, że leży zasłonięta liśćmi i gałęziami. Drzewo upadło na pusty brzeg. Łódka została ukryta, gdy leżałam nieprzytomna. Cori i Lucy czekały po drugiej stronie Wyspy, gdy tymczasem Agnes…
            – Nie ogłuszyłaś go – uświadomiłam sobie z bólem i furią. – Udawał, że leży bez życia. Dlatego nie pozwoliłaś mi go dobić.
Skinęła sztywno głową.
            – Specjalnie zaszkodziłaś trojaczkom! Wepchnęłaś Lucy do Rzeki!
Zerwała się na równe nogi i spojrzała na mnie z twarzą bladą jak maska oprawcy.
            – Nie – zaprzeczyła twardo. – Nigdy, powtarzam, nigdy nie zrobiłabym krzywdy żadnej z was. Chciałam, żebyśmy dotarły na drugi brzeg, a tam mogłabym wypuścić was i odejść. Powiedziałabym mu, że rozszarpał was niedźwiedź albo wilki, albo że utonęłyście. Przysięgam na wszystko, że nawet nie przeszło mi przez myśl, by was zabić!
            – Kłamiesz!
Wymierzyłam siostrze siarczysty policzek.
            – Trojaczki chorowały same z siebie, dbałam o nie jak mogłam – powiedziała smutna, lecz niezrażona moją burzliwą reakcją. – Nie miałam wystarczająco dużo leczniczych ziół i pożywienia, żeby utrzymać je przy życiu. Ofelio, zrozum. Nie proszę o wybaczenie. Proszę, byś pojęła, dlaczego robię to, co robię.
            – Śmierć ich wszystkich była ci na rękę! – sarknęłam. – Przynajmniej nie musiałaś się wysilać!
            – Nie mów tak, błagam – jęknęła. – To nieprawda, ja nigdy… już powiedziałam… to wszystko był wypadek… Teraz tylko chciałam się pożegnać. Nie mogłam odejść bez pożegnania.
            – Widziałaś, jak skręcił kark Debbie Crow, jak zmiażdżył głowę Maleństwa i nadal chcesz zostać jego dziwką?! Przecież wiesz, że przyjęłybyśmy cię do swoich domów! Nie zostawiłybyśmy cię! Powiedz po prostu, że bałaś się skończyć w przytułku, gdzie mogłyśmy wszystkie wylądować! Wolałaś wybrać wygodne życie! Pomyślałaś: zawsze to ja się dla nich poświęcałam, więc niech teraz mi się odpłacą. Nie mogę uwierzyć! Ufałyśmy ci! Wszystkie wierzyłyśmy ci jak matce, ty… ty… NIENAWIDZĘ CIĘ!
Rzuciłam się na nią, próbując rozdrapać twarz i oczy, byłam jednak zbyt chuda, słaba i wątła. Zamknęła moje nadgarstki w żelaznym uścisku spracowanych dłoni, wciąż patrząc smutnym wzrokiem zbitego psa.
Wyrwałam się. Odbiegłam kawałek, na przemian krzycząc jak opętana, że ją zamorduję, i wybuchając histerycznym śmiechem. Las słuchał, Rzeka słuchała. A ja szalałam ze złości, gotowa w każdej chwili zabić Agnes gołymi rękami. Wiedziałam jednak, że nie jestem dość silna. Przeklinałam własną słabość, pragnęłam zniszczyć cały ten świat, chciałam zniknąć, opuszczona, samotna, zdradzona…
            – Przepraszam, Ofelio. Kocham cię – usłyszałam szept przy uchu.
Poczułam silne uderzenie w tył głowy, a potem zapadła ciemność.


2 komentarze:

  1. Czytam, czytam i w pewnym momencie myślę "Ale jak to koniec? Nie ma kolejnej części?". Serio, twoje opowiadanie jest świetne i nie mogłam się od niego oderwać. Z niecierpliwością czekam na "Teraz".
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Hej jestem i ja kiedyś jako Kilulu teraz Lili. Wiesz jakie emocje wywołuje u mnie ta historia. Ona jest przerażająca w piękny sposób. Nie mogę przeżyć tego co tu się stało. Bliźniaczki nie żyją, Victoria i jej dzieci też. Jak mogło do tego wszystkiego dojść.
    Na prawdę chciałabym poznać co będzie dalej.
    Ta historia musi być skończona.
    Pozdrawiam
    Lili
    P.S Zapraszam do mnie http://balagan-uczuc.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń